Spreekuurtje op de NOS-redactie dat uitgroeide tot een ontmoeting met de halve nieuwsredactie. Over hoe een klein team groot bereik kan opbouwen.
De uitnodiging
De NOS-redactie vroeg ons langs te komen voor een gastcollege. We dachten een laagdrempelig gesprek te voeren met een handjevol mensen die geïnteresseerd waren in hoe wij journalistiek bedrijven. Niet dus.
Wat we niet hadden zien aankomen: ze offerden hun lunchpauze op om naar ons te komen luisteren. Niet die handvol mensen, maar wat voelde als de halve redactie. Een eyeopener, en niet eens over de inhoud die we gingen brengen. Een eyeopener over hoe je je eigen positie inschat tegenover de markt waarin je staat.
Wat we hebben verteld
Vanuit Bender’s perspectief: hoe een kleine club met een sterke strategie tegenwoordig een bereik kan opbouwen dat tien jaar geleden alleen weggelegd was voor publieke omroepen met budgetten van miljoenen. Hoe je vanuit een onorthodoxe aanpak, die wij zelf vaak als “amateurs onder de profs” omschrijven, toch onderwerpen kunt aanpakken die de gevestigde media laten liggen, of pas oppakken nadat onze beelden al online staan.
De kern van wat we deelden: maak wat je leuk vindt en het juiste publiek vindt je vanzelf. Niet origineel als zin, wel zeldzaam in de praktijk.
Daarnaast praktische dingen. Hoe we werken zonder redactie-laagjes. Wat dat oplevert qua snelheid en wat het kost qua reflectievermogen. Welke beelden we wel maken en welke we bewust niet. Wat het betekent dat onze beelden inmiddels regelmatig op het NOS Journaal eindigen, en hoe wij daar tegenover staan.
Wat we eruit haalden
De grootste les zat niet in wat we kwamen brengen, maar in wat we daar ophaalden: de mediawereld verandert sneller dan we vanuit ons eigen perspectief beseffen. Wij voelen ons vaak nog de eigenwijze buitenstaanders. Een redactie als de NOS kijkt naar diezelfde positie en ziet iets dat de moeite waard is om uit te trekken voor een lunch.
Vanaf die dag is de afstand iets kleiner geworden. Op alle fronten.